( 1 ) 6 - از امام صادق ( ع ) كه امير المؤمنين ( ع ) هميشه مىفرمود : آدمىزاده ، اگر آنچه را كه بست باشد از دنيا مىخواهى آسان‌ترين چيزى كه در آن است تو را بس است ( آنچه شكمى را سير كند و عورتى را بپوشاند ) و اگر آن را خواهى كه تو را بس نباشد پس به راستى هر آنچه در دنيا است تو را بس نيست ( زيرا اگر همهء دنيا را هم به كسى دهند نيازش بيشتر شود چون جمع هر مال و مقامى نيازمندىهاى فراوانى به بار آورد ) . ( 2 ) 7 - فرمود كه : حال يكى از اصحاب پيغمبر سخت شد ، همسرش به او گفت : كاش مىرفتى نزد رسول خدا ( ص ) و از او چيزى مىخواستى ، آمد نزد پيغمبر ، چون پيغمبر او را ديد ، فرمود : هر كه از ما خواهد به او عطا كنيم و هر كه نخواهد خدايش بىنياز كند ، آن مرد گفت : جز مرا قصد نكرده است ، نزد زنش برگشت و به او اعلام كرد ، زنش گفت : رسول خدا ( ص ) هم بشر است ( يعنى باطن كسى را نمىداند ) برو و به او حال خود را بگو ، آمد نزد آن حضرت و تا چشم رسول خدا ( ص ) به او افتاد فرمود : هر كه از ما خواهد به او عطا كنيم و هر كه نخواهد خدايش بىنياز كند و تا سه بار آن مرد رفت و آمد كرد و سپس رفت يك تبرى عاريه كرد و به كوه رفت و بالاى آن بر آمد و هيزمى بريد و آن را آورد و فروخت به نيم مد ( نيم كيلو تقريباً ) آرد و آن را برد و خورد ، سپس فردا رفت و هيزم بيشترى آورد و فروخت و پيوسته كار كرد و جمع كرد تا يك تبرى خريد و سپس